Het kan vaak jaren duren voordat een cliënt een manier vindt om goed met hun situatie om te gaan. Dit proces gaat regelmatig gepaard met ingrijpende gebeurtenissen, vaak ook met risico's voor de cliënt zelf of hun omgeving. In zulke gevallen is een gedwongen opname soms de enige oplossing om de situatie weer onder controle te krijgen. Tentamen Suicidii, automutilatie, impulsdoorbraken of zware agressie zijn niet zelden onderdeel van dat proces. Dit zijn ook enorm intense ervaringen voor familie.  Het hangt vervolgens af van de kennis en kunde van het Multi Disciplinaire Team (MDT) in hoeverre het hen lukt beide partijen voldoende voorlichting en openheid van zaken te geven daar zij vooral de belangen van desbetreffende client behartigen. Een pastor is mogelijk een oplossing om de emotionele bagage te kunnen verwerken maar moet ook wat betreft handvatten en uitleg in het ongewisse blijven., ook hierbij geldt een zeker kennis tekort.

We zien vaak dat de voorlichting die gegeven wordt bij eerste contact met psychische zorg uitleg vooral gegeven wordt over het te lopen pad, de verstrekte medicatie.  Bij opname wordt benoemd de regels van de setting en het verwachte "observatie-stabilisatie en dan verder kijken" proces. De nadruk ligt op veelal op de anamnese voor de arts en , vaak ook door drukte, zal aan voorlichting verder weinig bieden, ër valt nog weinig over te zeggen, dat zal afhangen van meerdere factoren" zols 'hoe goed de client meewerkt, zijn medicatie neemt, dag nacht ritme bewaakt of laat bewaken cq monitoren. Is de familie en client in eerste instantie opgelucht, nu kunnen we positieve stappen gaan maken, we krijgen hulp, maar naar verloop van tijd loopt men tegen een muur op van open eindjes, en lijken er alleen maar meer vragen dan antwoorden te rijzen. Bovendien is nog te veel vooromend het geval dat zikenhuizen in een stad bevinden, en onze zieke medemens verpleegd wordt in een gebouw met een klimaar waar de kantoorlui sick building syndroom van krijgen. Airco, felle verlichting, de hele dag toegng tot koffie en beeldscherm. Maar al te vak zit onze gevoelige medemens in een afdeling met 30 mensen in 2 huiskamers, dus wordt blootgesteld aan alle andere psychiatrische denkbeelden denkbaar. Als uw zoon of dochter door een psychiater niet opgenmen wordt om 'besmetting'te voorkomen mag u in de handen klappen en als een speer op zoek gaan naar passende hulp. Maar helaas, vaak is de arts niet voldoende opgeleid om vanuit gezond beeld te kijken en zal elk dingetje dat oppopt in de diagnose mee worden genomen. 

Bij vervolg opname op een behandel therapeutsche setting zl er  indien mogelijk uitleg van de diagnose worden gegeven met nadruk op de visie en het medische stuk. Doordat gesprekken worden gevoerd met zowel getroffene als familie wordt belangrijke info niet gegeven, dit kan later, indien de setting ok is, in een familiegesprek maar ook dan is de client zelf er vaak bij. Als de familie geluk heeft is er een eerste verantwoordelijke die letterlijk wijs genoeg is om contact te zoeken en voorlichting te  geven In veel gevallen is dat niet zo. Wat gewenst en gemist wordt zijn duidelijke uitleg over wat heb ik/onze naaste, hoe uit zich dat, waar moet ik naar kijken, wat is hormonaal of een stofje in de hersenen, wat is trauma en hoe gaan wij als familie daarmee om.  Bij persoonlijkheidsstoornissen is het helaas nog al te vaak zo dat men niet genoeg kennis heeft wat in dat geval de situatie daadwerkelijk schrikbarend doet verergeren. Bijna altijd legt er een zwaar trauma aan ten grondslag waardoor er in het systeem grote problemen zijn of . Zeker bij incest is het een letterlijk vergeten kind, het is een te zware problematiek om in de ogen te kijken waardoor de client de storm alleen heeft moeten staan als kind en nu nog moet zien te doorstaan als volwassene met alle desastreuze excessen uit onvermogen van dien. Een van de meest ondenkbare trauma's,  zo ondenkbaar dat men er letterlijk niet aan,wil dneekn, sta je dan, alleen als kind. Het meest verschrikkelijke gebeurd je en niemand kan t mee helpen dragen. Zterker, je wordt gediagnostizeerd op de sympromen van een trauma, ipv het trauma. Borderline. Dysthueme stoornis. Agressie regukatue. Verdtoord dag nacht ritme.

aar hie xiu u het vinden als jet meest erge je is overkomen of nog. Je krijgt t niet hardop uitgesproken omdat je de zwijgplucht die er door je dader is ingeramd, ge8nternaliseerd hrbt. Je dag nacht ritme is een puinhoop 9mdat je snavhts geen oog letterlijk dicht diet vanwege de beelden achter je netvlies. Dus je zoekt hulp, nab8jheid, maar wel orecies de giede want twveel nabeiheud was ooit, of nog, enorm gevaarlijk. Aardi zijn gaf, of geeft, heel nare gevolhemen. Het meeste misbruik gwbeurt ondrr de noemer van liefde. Alleen de excessieve vormen komen vaak samen met geweld. Dud je vraagt hulp "ik kan niet slapen", en krijft nog meer zn mediactie. Daarna wankel je door de nacht en valt om als het licht wordt van ellende in slaap. Opstaan 8u aub. Acticiteiten programma. Onbegrip ongezien agressie regulatie stoornis. Dystoeme stoornis. Logische stoornis.

helemaal alleen staan emmet een foute diagnose of een agressue regulatue stoornis? Dystieme? Keer op keer een pleister geplakt krijgen twrijl jwr roept om een  hechtibgen want de wond is te groot.

Helaas is ook zo het geval dat het een syseem kwestie is dus het kind dat ziek wordt is de meest geoznde want krijgt l,ast, helaas an artsen enit altijd open info verstrekken dat het gehele systeem ziek is.

Praktische handvatten en juiste duiding van de psychopathologie is  nog altijd een ondergeschoven kindje. Bovendien valt niet alles onder de paraplu van de diagnose, veel gedrag valt ook te normaliseren en zijn heel gezonde emoties om te ervaren, zoals bijv. boosheid over verloren jeugd, rouw over zwarte toekomst,  slecht nieuws berichten verwerken. Dat t bij psychiatrische cliënt allemaal in heftigere vorm gaat lijkt me inherent aan hun gevoeligheid ,. Valkuil van arts en dus ook familie is  dat elke huilbui, boze uiting, automutilatie of andersoortig "apart gedrag" onder de ziekte wordt geschaard, de zieke daarmee totaal inactief en afhankelijk makend, deze lijkt op geen enkele wijze verantwoordelijkheid te kunnen of mogen dragen voor zijn emotionele processen en heling. Net zoals bij lichamelijke aandoeningen is heling niet alleen een zaak van de client maar zal soepeler verlopen met ondersteuning van familie. Een deel van de ziel is altijd intact en gezond en zal altijd ingezet kunnen worden voor eigen verwerking en proces.